Relacja z Glastonbury

Cały wyjazd, festiwal, koncert i to co tam się wydarzyło było dla nas tak dużym przeżyciem, ze wciąż mamy chaos w głowie i problem od czego zacząć...

Wiadomo, przed wyjazdem każdy był podekscytowany i spodziewał się że jest to naprawdę duży festiwal, to Glastonbury. Nikt z nas tam wcześniej nie był, więc i skala całości nie była nikomu znana

Oczywiście, imponujący line-up, renoma największego festiwalu na świecie, setki artystów, kilkanaście scen, my jako pierwszy zespół z Polski itp. to wszystko robiło wrażenie, ale nikt nie spodziewał się że to jest rzeczywiście tak ogromne.

Cudowny w Glastonbury jest wszechobecny kontrast. Z jednej strony śpisz w namiocie, do którego lekko wlewa się błoto, brodzisz po kostki w błocie, czujesz się jak farmer, a z drugiej strony nie możesz zapomnieć że jest to przede wszystkim festiwal muzyczny i w tym zakresie wszystko jest idealne. Warunki sceniczne - sprzęt, ekipa na najwyższym światowym poziomie. W 15 minut po koncercie dostaliśmy do ręki nagraną płytę z koncertu, zaś na drugi dzień trzy kasetki z nagraniem video z trzech kamer. Mieliśmy obawy o klawisze i perka szyny, jakie zostaną postawione dla nas, gdyż to wybiegało poza standardowy backline zapewniany przez organizatorów. Odetchnęliśmy, gdy zobaczyliśmy wypakowywane z nowych pudełek świeżo co zakupione timbalesy, oraz rząd kilku klawiszy do wyboru. To w tym festiwalu jest niesamowite.

Jeśli chcesz posłuchać koncertów, to bez przerwy stajesz w obliczu dylematów - czy pójść na Damiana Marleya czy może pójść na Bjork. A może Arctic Monkeys albo Chemical Brothers.

W pewnym momencie dostaliśmy ataku śmiechu, gdy uświadomiliśmy sobie jak do siebie się zwracamy - "To jak chłopaki, gdzie idziemy? Tutaj - zaraz będzie Steven Marley, mamy jeszcze 15 minut, to gdzie idziemy? Tutaj - jeszcze gra Asian Dub Foundation"... Jest to naprawdę mocny odlot.

Obiektem naszych rozważać stał się Michel Eavis, ochrzczony przez nas czule Prahipisem. Człowiek ten jest właścicielem farmy na której odbywa się festiwal, pomysłodawcą i organizatorem Glastonbury. Zaczął od prywatki dla 1000 osób w 1970 roku za 1 funta i kubek mleka na swojej farmie, a doprowadził do największego festiwalu świata, z 200 000 ludzi, wstępem w wysokości 150 funtów i tonami błota. Na festiwalu pracuje około 25000 wolontariuszy oraz drugie tyle ozdób zaangażowanych w produkcję, ochronę itp.

Jest to najbardziej kolorowe miejsce jakie zdarzyło nam się widzieć. Masa namiotów na wzgórzach tworzy super tęczę, flagi w tłumie przed sceną z całego świata budują charakter imprezy, zaś mijający cię ludzie, w niesamowitych przebraniach powodują, że uśmiech nie schodzi ci z ust.

No i wiadomo - angielska pogoda - czasem słońce, czasem deszcz. No i wszędzie to błoto, bez którego nie może odbyć się żadne Glastonbury. Jest to jedyne w swoim rodzaju uczucie, spacer po błocie od sceny do sceny, gdzie odległości między scenami sięgają godziny czasu.
Nasz koncert wypadł świetne. Głupio brzmi takie przechwalanie, ale jesteśmy z niego mega zadowolony. Usłyszeliśmy wiele pozytywnych opinii od Anglików będących na koncercie. Po koncercie dostałem kilka propozycji grania na angielskich festiwalach w przyszłym roku, kilka telewizji robiło z nami wywiady, ogólnie bardzo miły odbiór. Mieliśmy lekkie obawy o to, jak zostaną odebrane piosenki w języku polskim, jednak okazało się, że muzyka reggae przełamuje wszelkie bariery. Koncert był zagrany na najwyższym poziomie, w maksymalnym skupieniu, publiczność zaś reagowała na to fantastycznie. Gdy graliśmy "Mury" w aranżacji Get Up Stand Up końcówka utworu wyśpiewywana była chóralnie przez cały kilkutysięczny międzynarodowy tłum. Z tego co mówili nam organizatorzy, występ nasz i Poise Rite otworzył "z futryną" drogę do występów kolejnych polskich zespołów na Glastonbury Festival.

Rewelacyjna jest umiejętność organizacji na Glastonbury - zanim zadasz jakiekolwiek pytanie, znajdujesz już na nie odpowiedź. Niezależnie, czy pytanie dotyczy spraw technicznych, muzycznych, cateringowych czy jakichkolwiek większych czy mniejszych. Czy chodzi o błoto czy chodzi o muzykę czy chodzi o cokolwiek innego.

Ten festiwal trzeba zobaczyć i przeżyć.

Pozdrawiamy

HaBAKUK